Τόσο τα πειρατικά πλοία όσο και τα εμπορικά, εμφάνιζαν κατά την αναγέννηση ιδιαίτερα σημάδια “δημοκρατίας” που θα ήταν αξιοζήλευτα ακόμα και στη σημερινή κοινωνία.
Ένα από αυτά είναι ο τρόπος διαμοιρασμού των λάφυρων και των κερδών του πλοίου. Οι παρακάτω πληροφορίες αναφέρονται στην προεπαναστατημένη Ελλάδα και αντλούνται από το βιβλίο “Ψηφίδες Ελληνικής Ναυτικής Ιστορίας” του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδας (εκδόσεις Μένανδρος).
Η έλλειψη κεφαλαίου των υπόδουλων νησιωτών, συνεπάγονταν στη δυσκολία ανεύρεσης ικανού κεφαλαίου για τη ναυπήγηση πλοίων. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία “συνασπισμών”, όπου ομάδες ορισμένων τεχνιτών και εμπόρων, προσέφεραν πόρους ή εργασία για τη ναυπήγηση με αντάλλαγμα να μετέχουν στα μελλοντικά κέρδη του πλοίου. Αντίστοιχα για να δοθεί κίνητρο στους ναυτικούς να συμμετέχουν στις επικίνδυνες αποστολές της εποχής, δικαιούταν και αυτοί μερίδιο από τα λάφυρα. Έτσι όταν το πλοίο επέστρεφε επιτυχώς πίσω στη βάση του, και αφού ξεκαθαρίζοταν τα έξοδα της αποστολής, τα κέρδη διαιρούταν σε 69 μερίδες οι οποίες κατανέμονταν ως εξής:
-10 μερίδες κρατούταν για το πλοίο
-10 για τους μερισματούχους που συνέβαλαν στη κατασκευή
-3 μερίδες για τον Πλοίαρχο
-2 για τον Γραμματικό
-2 για τους δύο αρχινάυτες
-2 για τον μάγειρα
-1,5 μερίδες για τους καλύτερους 4 ναύτες
-1 μερίδα για κάθε έναν από τους 30 ναύτες
-0,5 μερίδα για κάθε ένα από τα 4 ναυτόπουλα (από εκεί βγήκε και η έκφραση ότι κάποιος είναι “μισή μερίδα”)
ΥΓ: Οπότε Μάρξ, από που πήρες τις ιδέες σου για τον κουμουνισμό;